Sahne: Oturma odasi
Production: Sydney'e ait brosurler
Tamer: Iyi ki geldik buraya degil mi? (Safiye'nin yuzune bakar ve elindeki brosurleri karistirir, seviclidir)
Safiye: Vallahi oyle ama bilmiyorum kolay mi, zor mu olacak. Herseye yeniden baslayacagiz, ya inanilmaz bir tane arkadasimiz bile yok surada baksana! (Bu sirada oturdugu yerden kalkar ve pencereye yonelir, yuzu disariya bakmaktadir, endiselidir)
Tamer: Hergun ayni yuzleri gormekten, trafikten, ne bileyim gazetelerden bikmistim. Ve ve o kafasinin icinde baska baska tilkiler dolanan ama yuzume yalanlar soyleyen arkadas bozuntularindan da, Allah belasini versin hepsinin! (Ayaga kalkar, yuzunde kizginlik ifadesi vardir ama hala sevincini koruyordur)
Safiye: Haklisin ama bilmiyorum valla, ben Ozgur'u, Cuneyt'i falan simdiden ozlemeye basladim. Handan nasil agliyordu offf, hatirlamak bile istemiyorum.
Tamer: (Safiye'nin yanina yonelir, ona arkadan sarilir) Birlikte olduktan sonra ben herseye varim, (Kamera onlari on cepheden (sokaktan) gorur ve pencereden zoom out yapar)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment